No comment

IAN HIBELL

"Every so often a bird gets up and flys some place that it's drawn to. I don't suppose it could tell you why, but it does it anyway", Ian Hibell.






Εχω να γραψω 4 μηνες περιπου.Μαλλον επειδη βαριεμαι τη διαδικασια και μαλλον επειδη δε νομιζω να με διαβαζει πολυς κοσμος οποτε ποιος ο λογος? Ισως και να εχω πεσει στην παγιδα του facebook,ποιος ξερει?

Πολλα θεματα θα ηθελα να ειχα θιξει αυτον τον καιρο.Οχι απαραιτητα δυσαρεστα.Θα μπορουσα να πω για το ποσο ωραιο νησι ειναι η Αστυπαλαια και ποσο το εχω μεσα στην καρδια μου αλλα δεν το εκανα. Στην περιπτωση του Ian Hibell ομως δε θα μπορουσα να μη γραψω εστω και λιγα λογια..




Ειχα ακουσει για καποιον ποδηλατη που σκοτωθηκε στην εθνικη αλλα δεν εδωσα πολλη σημασια, καθως ειναι συνηθισμενο το αιμα στην ασφαλτο στον τοπο αυτο.Οταν ομως κατα τυχη διαβασα το δημοσιευμα αυτο ανατριχιασα

http://www.tovimadaily.gr/Article.aspx?d=20080906&nid=9714631

Ο ανθρωπος αυτος παρατησε τα παντα για να γυριζει τον κοσμο με το ποδηλατο του επι 40 χρονια,εχοντας παει στα πιο απιστευτα και επικινδυνα μερη,οντας πρωτοπορος στα περισσοτερα απ αυτα, για να βρει αχαρο θανατο στην εθνικη Αθηνων - Θεσσαλονικης απο ασυνειδητο οδηγο που εκανε κοντρες.



Δε μπορω να περιγραψω ποσο λυπηθηκα για τον αδικο και αχαρο χαμο του ανθρωπου αυτου και ποσο εξοργιστηκα με τον υπανθρωπο που τον σκοτωσε και τους ασυνειδητους που του επετρεψαν να το κανει αυτο. Και φυσικα αναφερομαι στην ανυπαρκτη αστυνομια που επιτρεπει στον καθενα να κανει οτι θελει και στο ανυπαρκτο κρατος το οποιο εχει αφησει τους ποδηλατες στο ελεος της μοιρας τους. Θα επρεπε ο πρωθυπουργος να βγει και να ζητησει δημοσια συγνωμη για το συμβαν αυτο στην οικογενεια του, στη βρετανικη κυβερνηση, στους ποδηλατες και τα ελευθερα μυαλα ολου του κοσμου και την αλλη μερα να ξεκινησει την κατασκευη ποδηλατοδρομων παντου. Φανταστειτε αν συνεβαινε το ιδιο πραγμα σε καποιον σταρ τι μπαχαλο θα επακολουθουσε. Για τους ποδηλατες και τα ελευθερα πνευματα ο ανθρωπος αυτος ηταν ενα προτυπο.



Εδω και αρκετο καιρο προσπαθω με διαφορους τροπους να κανω πιο ανθρωπινη την πολη που ζω γενικοτερα και ειδικοτερα για τους ποδηλατες. Τωρα νιωθω κι εναν λογο παραπανω. Το οφειλω στον υπεροχο αυτο ανθρωπο που εχασε ετσι τη ζωη του στον τοπο μου. Νιωθω ντροπη για τη χωρα μου. Ο μονος τροπος να εξιλεωθω ειναι να προσπαθησω ακομα περισσοτερο..

Rest in peace my friend..




Ian Hibell 1934 - 2008

Antanas Mockus (Υπαρχει ελπιδα)

Παραθετω ενα αρθρο της Ελευθεροτυπιας που μου εκανε εντυπωση και που αποδεικνυει οτι για το χαλι μας ευθυνονται κυριως οι πολιτικοι οι οποιοι συνηθως ειτε δε θελουν, ειτε δεν εχουν την ικανοτητα να βελτιωσουν την κατασταση. Το οτι υπηρξε βελτιωση σε μια πολη της Κολομβιας σημαινει αν μη τι αλλο οτι υπαρχει ελπιδα και για μας, αρκει να βρεθουν πολιτικοι με ορεξη και ικανοτητες. Η ψυχολογια των μαζων ειναι ευμεταβλητη και με καταλληλους χειρισμους μπορει να μετατραπει θετικα.

"Εναν Μόκους θέλουμε και εδώ!...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ mich@enet.gr, www.bavzer.blogspot.com

Ο ΑΝΤΑΝΑΣ ΜΟΚΟΥΣ ΣΙΒΙΚΑΣ, 56 ετών, Κολομβιανός μαθηματικός και φιλόσοφος, με καταγωγή από τη Λιθουανία. Το 1993, παραιτήθηκε από καθηγητής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Κολομβίας και έθεσε υποψηφιότητα, επιτυχώς, για δήμαρχος της Μπογκοτά. Υπηρέτησε την πόλη του για 2 θητείες, μέχρι το 2004, και πέτυχε, σε πολύ μεγάλο βαθμό, αυτό που λέμε όλοι ότι πρέπει να γίνει αλλά δεν ξέρουμε πώς, όταν συναπαντάμε κάτι στραβό στην κοινωνία μας και αναρωτιόμαστε πώς να το διοθρώσουμε: άλλαξε τη νοοτροπία των συμπολιτών του!




ΜΕ την εφευρετικότητα ενός ακαδημαϊκού, ο Αντάνας Μόκους κατάφερε να μετατρέψει την Μπογκοτά σε «μία πειραματική τάξη 6,5 εκατομμυρίων... μαθητών». Μιλάμε για μια πόλη που, μέχρι να την «αναλάβει» αυτός, ήταν πνιγμένη στο έγκλημα, στο καυσαέριο, στο άναρχο κυκλοφοριακό σύστημα, στην ανεξέλεγκτη διαφθορά, στην επιθετική συμπεριφορά του ενός πολίτη προς τον άλλον, στα σκουπίδια και στη βρώμα -αν κάτι σας θυμίζουν όλ' αυτά.


Ο ΚΟΣΜΟΣ, μέσα από τον θυμό και την απογοήτευσή του, διψούσε για μιαν αλλαγή. Λαχταρούσε να 'ρθουν καλύτερες μέρες στη ζωή του. Ηλπιζε σε έναν ηγέτη που θα είχε όραμα, θάρρος και φαντασία. Ο Μόκους «έπεσε» στη ζωή τους σαν δώρο εξ ουρανού. Στα αμφιθέατρα του πανεπιστημίου είχε τη φήμη «εκκεντρικού καθηγητή», που επικοινωνούσε και δίδασκε τους φοιτητές του με σύμβολα, χιούμορ και μεταφορές. Τις ίδιες μεθόδους, αλλά πολύ πιο «τραβηγμένες» απ' ό,τι μέσα στα αμφιθέατρα, εφάρμοσε στους δρόμους της Μπογκοτά.

ΠΡΟΣΕΛΑΒΕ 420 μίμους για να ελέγχουν εκείνοι την κυκλοφοριακή συμφόρηση της πόλης και την επικίνδυνη οδήγηση, αφού επί χρόνια η Τροχαία και η Αστυνομία αποδείχθηκαν ανύπαρκτες και διεφθαρμένες. Οι μίμοι, σταματώντας τους παρανομούντες οδηγούς και με διάφορα χιουμοριστικά «κόλπα», γκριμάτσες, χειρονομίες, μικρές ταμπελίτσες που έγραφαν «τώρα, γιατί το έκανες αυτό, μεγάλε;», κατάφεραν και τους έκαναν, σιγά σιγά, προσεκτικότερους. Η φιλοσοφική προσέγγιση του Μόκους ήταν ότι «το κόσμιο κράξιμο είναι πολύ πιο αποτελεσματικό από το όποιο πρόστιμο», το οποίο, βεβαίως, έτσι κι αλλιώς, οι περισσότεροι κατάφεραν να «σβήσουν».




ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕ «Βραδιά Γυναικών» και ζήτησε απ' όλους τους άνδρες να μείνουν στο σπίτι να περιποιηθούν τα παιδιά. Περισσότερες από 700.000 γυναίκες βγήκαν έξω στις 3 τέτοιες βραδιές που διοργάνωσε γι' αυτές. Οταν προέκυψε σοβαρό πρόβλημα λειψυδρίας, ο Μόκους εμφανίστηκε σε τηλεοπτικό σποτ κάνοντας ντους, κλείνοντας το νερό την ώρα που σαπούνιζε το σώμα του και ζητώντας έπειτα από τον κόσμο να κάνει το ίδιο.



ΖΗΤΗΣΕ, ακόμα, από τους συμπολίτες του να πληρώσουν, όσοι ήθελαν, ένα επιπλέον 10% εθελοντικού φόρου, ώστε να φτιάξει με τα χρήματα αυτά κέντρα ημέρας για τα παιδιά εργαζόμενων μητέρων, να βελτιώσει τα κέντρα υγείας κ.λπ. Ο κόσμος τον εμπιστευόταν. Ηξερε ότι δεν ήταν λαμόγιο. Τον είδε να ξηλώνει απ' όλες τις δημοτικές υπηρεσίες τους αργόσχολους και όχι καθαρούς υπαλλήλους, και να εμποδίζει τους δημοτικούς συμβούλους άλλων παρατάξεων να διορίσουν τους δικούς τους ανθρώπους. Ετσι, 63.000 άνθρωποι έσπευσαν να ενισχύσουν αυτό το ταμείο «εθελοντικής φορολογίας».

Ο ΜΟΚΟΥΣ προέτρεψε ακόμα τους συμπολίτες του να τον ενημερώνουν όποτε συναντούσαν έναν καλό και έντιμο ταξιτζή. Ετσι, φτιάχτηκε μια λίστα 150 οδηγών ταξί, τους οποίους ο δήμαρχος φώναξε και άκουσε από αυτούς συμβουλές και προτάσεις για το πώς να βελτιωθεί η συμπεριφορά και των υπολοίπων. Τους ονόμασε «Ιππότες της Ζέβρας» και εφάρμοσε αμέσως όσα του πρότειναν, με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Το μυστικό του ήταν ότι παρέκαμψε το, επίσης, διεφθαρμένο και άχρηστο συνδικάτο των (και) εκεί ταξιτζήδων.

Ο ΜΟΚΟΥΣ δεν είναι «μια γραφική περίπτωση», όπως ίσως σπεύσουν να πουν ορισμένοι. Οι μέθοδοί του στηρίζονται σε συγκεκριμένες αρχές και φιλοσοφικές προσεγγίσεις σχετικά με το πώς να κερδίσεις την εκτίμηση των μαζών, πώς να εμφυσήσεις σε αυτούς τις αρχές της αξιοπρέπειας, την εντιμότητα κ.λπ., και πώς να βρίσκεις τη χρυσή τομή μεταξύ «επίσημων και μη επίσημων κανόνων» στη ζωή. Στην ιστοσελίδα http://www.hno.harvarrd.edu/gazette/2004/03.11.01-mockus.html. υπάρχει, στο περιοδικό Harvard University Gazette, ένα εξαιρετικό σημείωμα της Μαρίας Κριστίνα Καμπαλέρο, που είναι από την Μπογκοτά και ήταν υπότροφος στο Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 03/03/2008"

Ερωτικη πολη vol 3

Κατα τη διαρκεια της Agrotica, η παραλια της Θεσσαλονικης ειχε αυτην την οψη καποιες στιγμες. Οταν την πρωτοαντικρυσα ειπα μεσα μου οτι μαλλον ειναι το οραμα του δημαρχου, να γινει δηλαδη η παραλια υπαιθριο παρκιν.



Το ποδηλατο μου σε απολυτη αντιπαραβολη με τα τετρατροχα κουτια που κατακλυζουν το πλακοστρωτο..Εννοειται οτι η αστυνομια κανει τα στραβα ματια..Οσο η εκθεση μενει στο κεντρο της πολης και δε μετακομιζει στη Θερμη θα παρατηρουνται σκηνες παρομοιου καλλους






Ρομαντικο αυτοκινητο-ηλιοβασιλεμα..



Παντα την πληρωνουν οι λιγοι..Οχι πως τους λυπαμαι..



Οταν βεβαια δεν εχει αυτοκινητα, η παραλια μας ειναι ιδανικη για βολτουλα.
Ειδικα το ζευγαρι της φωτογραφιας το χει πιασει το νοημα, αντι να χανει το χρονο του σε τρεντυ καφε.. Στη Φινλανδια (και στα περισσοτερα πολιτισμενα κρατη υποπτευομαι)το in line skating ειναι πολυ δημοφιλες



Ο παππους και τα σκυλια το χουν πιασει το νοημα επισης..

Ερωτικη πολη μερος Β' : Η λιμνη των κυκνων

Πριν απο κανα μηνα στην καθιερωμενη μου απογευματινη βολτα με το ποδηλατο με σκοπο τη γυμναστικη-αναψυχη-φωτογραφηση-παρακολουθηση ηλιοβασιλεματος πετυχα αυτον τον κυκνο, ο οποιος ηταν ολομοναχος. Ειχα δει και πριν απο 2 χρονια για πρωτη φορα στην παραλια της θεσσαλονικης και μου ειχε κανει εντυπωση. Βεβαια τοτε ηταν η γριππη των πουλερικων, οποτε ειχα υποθεσει οτι ηταν αρρωστος και χαθηκε.
Τραβηξα αρκετες φωτο, εκ των οποιων παραθετω μια με ηλιοβασιλεμα.



Ο κυκνος αφου αρνηθηκε να φαει τα αλμυρα μπισκοτα που τον φιλεψα, συνεχισε τη βολτα του στην ερωτικη πολη μας.



Την επομενη μερα τον ειδα να κανει παρεα στις εικαστικες παρεμβασεις των κατοικων της ερωτικης πολης.


Αφου εντυπωσιαστηκε απο την καθαροτητα των νερων του θερμαικου κολπου και την ερωτικοτητα της πολης ο κυκνος την εκανε με αλαφρα πηδηματακια..

Θεσσαλονικη, ερωτικη πολη

Ειχα ακουσει σε μια εκπομπη του κορυφαιου Στελιου Κουλογλου οτι η Θεσσαλονικη ειναι η πιο μολυσμενη πολη στην ευρωπη. Προχτες το διαπιστωσα με τα ματια μου και το συνελαβε και ο φακος του κορυφαιου Νοκια Ν70 μου με τα μολις 2 megapixels του. Ακομα και με τη μικρη αυτη αναλυση η μαυριλα (νεφος) που ειδα με γυμνο ματι φαινεται και στη φωτογραφια. Η Θεσσαλονικη τεινει να γινει η χειροτερη πολη για να ζει κανεις νομιζω, πανευρωπαικα.

No comment

Τουλαχιστον ελπιζω αν χτυπησει κανεναν πεζο αμαξι οταν αυτος περπατα μες το δρομο να φιλοτιμηθουν να τον μεταφερουν στο κοντινοτερο νοσοκομειο..

Περι καπνισματος

Λενε οτι το καπνισμα ειναι η εκδικηση των Ινδιανων στους Δυτικους που τους εδιωξαν απο τον τοπο τους. Καλυτερη εκδικηση δε θα μπορουσε να υπαρξει..
Τα τελευταια 31 χρονια ειμαι παθητικος καπνιστης. Για μικρο διαστημα υπηρξα και ενεργητικος, αλλα σε μικρο βαθμο. Συντομα ειδα ότι μου κανει πιο πολύ κακο παρα καλο και το κοψα. Οι ζημιες που εχει υποστει η υγεια μου δε μου είναι ακομα γνωστες.
Τα χω παρει με τους καπνιστες. Τα χω παρει ακομα πιο πολύ με το (ανυπαρκτο) κρατος που τους επιτρεπει να μας σκοτωνουν.. Ναι, μας σκοτωνουν. Δεν το λεω εγω, το λενε επιστημονικες μελετες που εχουν δημοσιευτει εδώ και παρα πολλα χρονια.
Και οι χαζομαρες που ακουω κατά καιρους ότι περιοριζεται η ελευθερια τους είναι αναξιες λογου. Το δικαιωμα του μη καπνιστη για καθαρο αερα είναι σημαντικοτερο. Η μητερα μου δεν πηγαινει πλεον για ζωγραφικη στη ΧΑΝΘ γιατι οπως μου λεει δεν μπορει τα τσιγαρα. Μιλαμε πλεον για κοινωνικο αποκλεισμο. Πολλοι ανθρωποι αποτρεπονται απο κοινωνικες εκδηλωσεις επειδη δεν αντεχουν τον καπνο.Οι ντουμανιασμενοι χωροι ειναι ο κανονας, ενω θα επρεπε να ειναι η εξαιρεση..
Το συνταγμα της Ελλαδας με το αρθρο 5 παρ. 1 του 1975 οριζει ότι : « καθενας εχει το δικαιωμα να αναπτυσσει ελευθερα την προσωπικοτητα του και να συμμετεχει στην κοινωνικη, οικονομικη και πολιτικη ζωη της χωρας, εφοσον δεν προσβαλλει τα δικαιωματα των αλλων, το Συνταγμα ή τα χρηστα ηθη»
Ο αερας είναι ένα ρευστο που το εχουμε ολοι αναγκη για να επιβιωσουμε, όπως και το νερο. Το να καπνιζεις σε κλειστο χωρο ενωπιον αλλων είναι σαν να δηλητηριαζεις το νερο που πινουν. Φανταστειτε να παω με μια συριγγα και να ριξω δηλητηριο σε αυτές τις μεγαλες φιαλες νερου που εχουν στα γραφεια. Θα με χωσουν μεσα και με το δικιο τους. Όταν γεμιζω τον αερα με δηλητηριο γιατι να μην τρεχει τιποτα?
Αλλοι λενε ότι η ατμοσφαιρα εχει τα μυρια οσα, το τσιγαρο σε πειραξε? Κι όμως, οι συγκεντρωσεις δηλητηριων είναι πολύ περισσοτερες σε έναν κλειστο χωρο με καπνιστες απ ότιδηποτε άλλο. Εξαλλου οι αυτοκινητοβιομηχανιες κανουν ότι μπορουν για να περιορισουν τους ρυπους και γενικοτερα οι βιομηχανιες και όταν δε γινεται αυτό θα πρεπει να είναι υπολογες εννοειται.
Η νικοτινη είναι ναρκωτικο. Ανηκει στην κατηγορια των αλκαλοειδων όπως και η μορφινη και η κοκαινη, γι αυτό και εθιζεται κανεις πολύ ευκολα σε αυτην. Γιατι όμως εμεις που δεν καπνιζουμε να πληρωνουμε με τη ζωη μας τον εθισμο των αλλων?
Πρεπει εδώ και τωρα να εφαρμοστει η ευρωπαικη νομοθεσια και στην Ελλαδα. Να απαγορευτει το καπνισμα σε ολους τους κλειστους χωρους και να δημιουργηθουν ειδικα καπνιστηρια που να μην επικοινωνουν με τον υπολοιπο χωρο. Αν γινει αυτό θα βοηθησει πολλους καπνιστες που θελουν να το κοψουν η εστω να το περιορισουν να το κανουν και πιστεψτε με είναι πολλοι. Βεβαια το διεφθαρμενο μας κρατος δε θελει να χασει τους φορους από τα τσιγαρα, ουτε να εναντιωθει με το μισο ελληνικο λαο, που εχει συνηθισει να τον νταντευουν, χρονια τωρα..Ειναι καθηκον του κρατους να προστατευει τους πολιτες του καπνιστες και μη. Είναι καιρος να αντιμετωπιστουν οι καπνιστες ως εξαρτημενα ατομα και να τους δοθει η απαραιτητη βοηθεια για να απεξαρτητοποιηθουν οσοι το επιθυμουν.
Βαρεθηκα τοσα χρονια τωρα να θελω να βγω να διασκεδασω και να γυριζω σπιτι βρομωντας ολοκληρος τσιγαριλα, τα ματια να τσουζουν και την άλλη μερα να ξυπναω με πονοκεφαλο και βαρος στη αναπνοη. Βαρεθηκα τον κάθε καφρο να αδιαφορει για την αναγκη μου για καθαρο αερα και το κρατος να με αφηνει στο ελεος του. (Η αδιαφορια για το συνανθρωπο είναι διαχυτη στη χωρα που ζουμε, όπως και η ανυπαρξια-ατολμια του κρατους. Δεν υπαρχει κοινωνικη συνειδηση, ο καθενας κοιταει τον εαυτουλη του)

48ο Φεστιβαλ Κινηματογραφου

Για 8η συνεχη χρονια παρακολουθησα το φεστιβαλ κινηματογραφου, βλεποντας αρκετες ταινιες ως συνηθως. Φετος μου εκανε εντυπωση η εισοδος των χορηγων, στην αποθηκη Γ ειχε σταντ τραπεζας!! Το μπλουζακι του φεστιβαλ θυμιζε διαφημιση κινητου! Καπιταλισμος..


Ας παμε στις ταινιες όμως..Φετος στο φεστιβαλ κινηματογραφου ειδα αισιως 55 ταινιες ( από τις οποιες 16 όχι ολοκληρες, ειτε γιατι δεν προλαβα την αρχη ειτε γιατι δεν αντεξα να κατσω μεχρι το τελος και περιλαμβανω και τις 3 μερες μεταφεστιβαλικων προβολων). Από αυτές 29 ηταν ανω του μεσου ορου και 25 κατω. Εχω τη συνηθεια βλεπετε χρονια τωρα να βαζω βαθμους στις ταινιες με αριστα το 10, για να θυμαμαι την εντυπωση που μου εκανε η καθεμια. Εννοειται οτι οι βαθμοι ειναι υποκειμενικοι.
Το αναμφιβολο διαμαντακι κατ’ εμενα παντα ηταν η ανακαλυψη του Κορεατη σκηνοθετη Lee Chang-dong , του οποιου παρακολουθησα στις μεταφεστιβαλικες προβολες τις ταινιες Οαση (Oasis, Oh ah shisoo, 2002) και Μεντα καραμελα (Peppermint Candy, Bakha satang, 2000). Ο τυπος είναι και συγγραφεας και υπηρξε υπουργος πολιτισμου της χωρας του, ενώ εκανε την πρωτη του ταινια σε ηλικια 43 χρονων. Απλα γαματος!
Επισης η γνωριμια μου με το Ρουμανο σκηνοθετη Nae Caranfil ηταν περα για περα εποικοδομητικη, καθως και με τον ταλαντουχο Αμερικανο ανεξαρτητο John Sayles.


Αρχιζουμε λοιπον με τα 10αρια:

Με συγκινησε βαθυτατα το «Ταξιδι στην αγρια φυση (Into the wild, 2007)» του ηθοποιου Sean Penn, το οποιο βασιζεται σε αληθινη ιστορια. Μιλαει για έναν νέο που νιωθει απεραντη μοναξια και προσπαθει να βρει τον εαυτο του μεσα απ τη φυση. Η οικογενεια του σιγουρα φερει τεραστιο μεριδιο ευθυνης για την αποφαση του αυτή και για την εμμονη του.
Η Ουρουγουανικη ταινια «Η τουαλετα του Παπα» ( El bano del Papa , 2007) απλη , εξυπνα αστεια και συγκινητικη μου εκλεψε την καρδια.
Η τσεχικη ταινια «Υπηρετησα το Βασιλια της Αγγλιας» (Obsluhoval jsem anglickeho, 2006) ηταν επισης πολύ ευχαριστη και αρτια, βασισμενη σε βιβλιο.
H κορεατικη Οαση (Oasis, Oh ah shisoo, 2002), οπου παρακολουθουμε μια ιδιαιτερη ιστορια αγαπης με απιστευτες ερμηνειες.
Η επισης κορεατικη Μεντα καραμελα (Peppermint Candy, Bakha satang, 2000), οπου εχουμε αντιστροφη (α λα Μεμεντο) πορεια της ιστοριας με θεμα έναν ανεκπληρωτο ερωτα. Αξιζει να σημειωθει ότι βγηκε την ιδια χρονια με το Μεμεντο.

Συνεχιζουμε με τα 9αρια:

Πολύ καλες εντυπωσεις μου αφησε το ντοκυμαντερ «Η 11η ωρα (The 11th hour, 2007)» που θυμιζει την «Αβολη αληθεια» του Al Gore.
Η αμερικανικη ταινια Juno (2007) ηταν αρκετα καλη και ευχαριστη.
Το ντοκυμαντερ αστερια (Estrellas, 2007) από την Αργεντινη ηταν μια ευχαριστη εκπληξη. Μιλουσε για φτωχους κατοικους παραγκουπολεων του Buenos Aires που αντι να κλαινε τη μοιρα τους (όπως βλεπουμε συνηθως) εβαλαν το (πολύ) μυαλο τους σε λειτουργια και ανελαβαν συμπληρωματικες κινηματογραφικες παραγωγες για λογαριασμο μεγαλων στουντιο. Το ανθρωπινο πνευμα σε ολο του το μεγαλειο, ειδικα ο αρχηγος τους.
Το αμερικανικο «Αναζητωντας ένα φιλι τα μεσανυχτα» (In search of a midnight kiss, 2007) μου θυμισε το «Πριν το ξημερωμα» , στο εναλλακτικο του. Αυτος είναι ο καλος ανεξαρτητος αμερικανικος κινηματογραφος.
Η ελληνοκαναδικη Fugitive pieces (2007) αρκετα καλη και προσεγμενη με ένα σταδιακα κλιμακουμενο συναισθηματισμο.
H ρουμανικη «Φιλανθρωπια (Filantropica, 2001) του Nae Caranfil ηταν πολύ εξυπνη και ευρυθμη, όπως οι περισσοτερες ταινιες του ταλαντουχου Ρουμανου.

Ακολουθουν τα 8αρια:

Το “AFR (2007)” ενός τρελου Δανου που ειχα την τυχη να γνωρισω ειχε πολύ ενδιαφερον μιας και ηταν το πρωτο ψευτοντοκυμαντερ που ειδα στη ζωη μου. Ο τυπος σε ψαρωνει πραγματικα..Αν γυριζοταν κατι τετοιο στη χωρα μας θα ειχε σιγουρα απαγορευτει, όπως δηλωσε και ο ιδιος.
Τo βρετανικο Irina Palm (2007) ηταν συμπαθητικο αν και εχασα το πρωτο μισο γιατι δε με εβαζαν μεσα τα σαινια της πορτας λογω συνωστισμου, ο οποιος όταν μπηκα δεν ηταν και τοσος οσο νομιζαν. Γενικα υπαρχουν μερικα ατομα που δουλευουν στα φεστιβαλ που πασχουν από κομπλεξ εξουσιας..
Το αμερικανικο «Αγγελοι από χιονι» (Snow angels ,2006), οπου βλεπουμε έναν διαταραγμενο ανθρωπο να φτανει στα ακρα. Απροσμενη εκπληξη η παρουσια της Kate Beckinsale και αρκετα καλος ο Sam Rockwell που χορευε στο παρτυ της ληξης.
Το γερμανικο «Κι υστερα ερχονται οι τουριστες» (Am ende kommen touristen, 2006) ηταν απλο και σχολιασε ευστοχα το φαντασμα του Ναζισμου στη Γερμανια από μια άλλη οπτικη γωνια.
Οι μεξικανικες «Μπλε βλεφαριδες» (Parpados azules, 2007) ηταν μια αργη αλλα γλυκεια και πολύ ρεαλιστικη και ανθρωπινη ταινια που μιλαει για τη απομονωση και το φοβο του ανοιγματος στις σχεσεις.
Η ελληνικη «Ουρανια» (2006) στην οποια ο Καπακας συνεχιζει την επιτυχημενη συνταγη του Peppermint και αναπολει ευστοχα.
Το Alter Ego (2007) το οποιο οι περισσοτεροι θαβουν, εμενα μου αρεσε. Δεν εχω κομπλεξ, ευτυχως, αν παιζει ο Ρουβας η αν είναι τρεντυ. Δε φοραω κασκολ σε κλειστους χωρους ουτε μου αρεσουν οι πολύ αργες-κουλτουριαρικες-χωρις σεναριο-ακαταληπτες ταινιες.Ο Ρουβας επειθε και ηταν παρα πολύ καλος, η ταινια ειχε ρυθμο και το σεναριο ηταν ΟΚ.

Ακολουθουν τα 7αρια:

Τα «Ερωτικα μαθηματα για επαναστατικη δραση» του Αλευρα (2007) είναι σιγουρα καλτ αλλα τα βρηκα μια χαρα.
Το «Πρωτη φορα νονος» (2007) της Μαλεα ηταν ενδιαφερον , βασισμενο στο μαλλον αυτοβιογραφικο βιβλιο του Νικου Παπανδρεου.
Το «Τανγκο στην ασφαλτο» (Asfalt tango, 1996) του Caranfil με το γνωστο χιουμορ του και τον ιδιαιτερο πρωταγωνιστη του.
Το «Ψαρι του παθους» (Passion fish, 1992) του Sayles, του οποιου δεν προλαβα την αρχη αλλα η ταινια ειχε αμεσοτητα και απλοτητα.
Το καλογυρισμενο αμερικανικο «Πατερ ημων» (Padre nuestro, 2007) που ασχολειται με το θεμα της μεταναστευσης και δανειζεται στοιχεια από το μυθο του Καιν και Αβελ.

Ακολουθουν τα 6αρια:

Το ισπανικο «Ορφανοτροφειο» (El orfanato, 2007), το οποιο είναι μια καλογυρισμενη ταινια τρομου.
Το αργεντινικο Encarnacion (2007) με την καταπληκτικη πρωταγωνιστρια του και το ενδιαφερον θεμα του.
Το ρουμανικο «Όλα είναι σιωπη» (Restul e tacere, 2007) του Caranfil, που αν και καλογυρισμενο καπου κουραζει.
Το ιρανικο «Ο βουδας λιποθυμησε από ντροπη» (Buda az sharm foru rikht, 2007) με ωραια τοπια και υπεροχα παιδακια, οπου βλεπουμε τον τροπο ζωης των αφγανων που ζουν στα βουνα και μια συμβολικη πραγματεια για τον πολεμο.

Ακολουθουν τα 5αρια:

Το τουρκικο «Η διεθνης» (Beynelmilel, 2006), οπου εχουμε μια ιστορια αντιστασης στο καθεστως.
Η ελληνικη «Επιστροφη» (2007) οπου παρακολουθουμε το θεμα της μεταναστευσης.

Οι φολες, η αλλιως κακες ταινιες του φεστιβαλ, σε μερικες από τις οποιες δεν αντεξα να κατσω μεχρι τελους ηταν οι εξης:
Η κινεζικη «Εξοδος» πηγε να το παιξει αστυνομικο θριλερ αλλα χωρις σεναριο δε γινεται.
Η ισπανικη «Μερες του Αυγουστου» εδειχνε κατι τυπους να βολταρουν με ένα βανακι, παλι χωρις σεναριο.
Η ισπανικη «Επηρεια» που με εκνευρισε, οι τσεχικες «Κουκλες» οπου εφυγα, τα αμερικανικα «Ορφανα» οπου ξαναεφυγα, το τουρκικο «Αυγο» οπου εφυγα (θυμιζε Αγγελοπουλο σε αργη κινηση), οι ελληνικες «Γυναικειες συνωμοσιες» οπου εφυγα (μεγαλη φολα), ο αργεντινικος «Ληστης» και ο βραζιλιανικος «Βαλτος με τα τερατα» οπου εφυγα (πορνο χωρις σεναριο).

Συνεβη και κατι αστειο: με ρωτησε στα αγγλικα μια κοπελα που καθοταν πισω μου γιατι η εφημεριδα του φεστιβαλ δεν ειχε βαθμο κοινου για την ταινια ορφανα και της απαντησα οτι τετοια κοτσανα που ηταν καλυτερα που ξεχασαν να βαλουν βαθμο. Μετα θυμηθηκα οτι αυτη ηταν η σκηνοθετης, καλο γκομενακι κατα τα αλλα, αλλα με αυτα που λεω που να δω χαιρι..

Σε γενικα πλαισια ηταν ένα καλο φεστιβαλ νομιζω..

Ποσα χρονια πισω ειμαστε?

Ειχα καιρο να γραψω, γενικα βαριεμαι πολλα πραγματα τωρα τελευταια και ο η/υ δεν παει και πολυ καλα. Τελοσπαντων θα παραθεσω μερικες σκεψεις μου για το ποδηλατο.
Το ποδηλατο ειναι μια πολυ ενδιαφερουσα περιπτωση κοινωνιολογικης ερευνας. Παρατηρειται εντονα σε τριτοκοσμικες χωρες για οικονομικους καθαρα λογους και αυτο ειναι λογικο. Το περιεργο ειναι οτι και στις πολυ ανεπτυγμενες χωρες, οπως οι Σκανδιναβικες η οι δυτικοευρωπαικες η οι ΗΠΑ το ποδηλατο ειναι πολυ διαδεδομενο, μιας και οι ανθρωποι διεκδικουν καλυτερη ποιοτητα ζωης, ενω ταυτοχρονα δε διακατεχονται απο τα κομπλεξ των νεοκαπιταλιστικων χωρων οπως η Ελλαδα, οπου το αυτοκινητο θεωρειται ενδειξη κοινωνικου στατους. Δε θα ξεχασω παλαιοτερα που με περασαν για Αλβανο κατι φανταροι μονο και μονο επειδη ειμαι ξανθος και εκανα ποδηλατο. Βλεπουμε λοιπον οτι οι πολιτισμενες χωρες εχουν καταλαβει οτι μεσα στις πολεις το ποδηλατο ειναι μια αριστη λυση για μετακινηση, ενω την ιδια στιγμη οι αναπτυσσομενες οχι μονο το σνομπαρουν αλλα σε περιπτωσεις οπως στη φωτογραφια που παραθετω το αποτρεπουν. Ασχετο: βασικος λογος που καταστρεφεται ο πλανητης ειναι οτι οι Κινεζοι παρατουν τα ποδηλατα και αγοραζουν αυτοκινητα. Συντρεχουν λοιπον λογοι οικολογικοι, οικονομικοι, αποσυμφορησης της κυκλοφοριας, ευεξιας, αισθητικης, ησυχιας, ηρεμιας και πολλοι αλλοι για την προωθηση του ποδηλατου και οποιος δεν το προωθει η το αποτρεπει οπως γινεται κατα ορον στη χωρα μας ειναι τουλαχιστον αναχρονιστικος, τριτοκοσμικος, στενομυαλος και σιγουρα βλακας. Γι αυτο τσαντιζομαι πολυ οταν βλεπω πινακιδες οπως αυτη που παραθετω. Να σημειωσω οτι μου εγινε παρατηρηση στο χωρο του Ποσειδωνιου, τη στιγμη που μεσα στον προαυλιο χωρο ειχε παρκαρισμενα αυτοκινητα. Τα συμπερασματα δικα σας. Αληθεια, ποσα χρονια πισω ειμαστε?

Χομπίστας

Ο Απολλων ζει! Προσεξτε περα απο το κρανος - περικεφαλαια το αρκουδακι μπροστα, καθως και την παντοφλιτσα. Ο τυπος απλα ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΤΑΙ! Λ. Νικης χθες, δεξια λωριδα με 20 km/h . Το κρανος - περικεφαλαια ανεπιβεβαιωτες πληροφοριες αναφερουν οτι το ζηταει οσο οσο ο νομαρχης μας μετα την κληση που εφαγε, αν και μαλλον θα σβησει το Απολλων και θα γραψει Μεγας Αλεξανδρος..

Ποδηλατοοικογενεια

Τι να πει κανεις γι αυτην τη φωτογραφια. Λεωφορος Νικης με Αριστοτελους. Τεσσερα ποδηλατα κλειδωμενα μεταξυ τους και με το στυλο, τα οποια εχουν διακυμανση μεγεθους, κατι σαν οικογενεια. Θα θελα να ξερα ποιοι τα εβαλαν εκει. Καμια οικογενεια? Μακαρι..

A good year

Ειναι απο τις ταινιες που σου αφηνουν μια γλυκεια γευση..Το Hollywood στα καλυτερα του..Μπορει το σεναριο να μη διεκδικει δαφνες πρωτοτυπιας, εντουτοις ειναι καλοδουλεμενο ( η ταινια βασιζεται σε βιβλιο) και περναει με ευκολια τα μηνυματα που θελει να περασει. Ο Rassel Crowe στα καλυτερα του, η Marion Cotillard απλα υπεροχη και το γαλλικο τοπιο αφοπλιστικο. Η ταινια μιλαει για τις επιλογες και την ποιοτητα ζωης. Δειτε την!

Μια Άβολη Αλήθεια (An inconvenient truth)

Αυτην την ταινια ηθελα να τη δω εδω και καιρο, τελικα την ειδα χτες. Μου ειναι δυσκολο να περιγραψω τα συναισθηματα που μου δημιουργησε και το περιεργο ειναι οτι περιμενα να σοκαριστω, αλλα οχι τοσο.
Η τανια ειναι ενα ντοκυμαντερ που παρουσιαζει την προσπαθεια που κανει ο πρωην αντιπροεδρος των ΗΠΑ για την αφυπνηση του κοινου σε σχεση με την υπερθερμανση του πλανητη, μεσω διαλεξεων που δινει ανα τον κοσμο. Κατα τη διαρκεια της ταινιας ο θεατης παρακολουθει ουσιαστικα μια διαλεξη, η οποια κατα καιρους διακοπτεται και ο Gore μιλαει για διαφορα βιωματα του. Τον τυπο τον συμπαθουσα απο παλια, τωρα ομως απεδειξε οτι ειναι πολυ πιο αξιολογο ατομο απ οτι νομιζα, και ισως και αυτος ειναι ο λογος που δεν μπορεσε να γινει προεδρος των ΗΠΑ, μιας και οι περισσοτεροι δεν ειναι αξιολογα ατομα εκτος απο εξαιρεσεις (βλεπε Kennedi) που εξουδετερωθηκαν. Μου ηταν ετσι κι αλλιως γνωστη η υποθεση νοθειας που εγινε στην πολιτεια της Φλοριντα για να βγει ο Μπους (βλεπε ντοκυμαντερ Fahrenheit 9-11).
Η ταινια ειναι οτι πιο τρομακτικο εχετε δει ποτε, μιας και βασιζεται σε πραγματικα δεδομενα, πολλα απο τα οποια για πρωτη φορα δινονται στη δημοσιοτητα. Η ταινια The day after tomorrow (2004)θα μπορουσε να πει κανεις οτι ειναι ο προπομπος του απιστευτου αυτου ντοκιμαντερ, η οποια μου ειχε κανει επισης εντυπωση. Το συμπερασμα που προκυπτει ειναι οτι ειμαστε πολυ κοντα στην επομενη εποχη των παγετωνων, μιας και εχουμε επιταχυνει τη διαδικασια αυτη με τις εκπομπες CO2 και οτι αυτο θα μπορουσε να γινει πολυ γρηγορα (5-10 χρονια). Η γη ειναι ενα κλειστο οικοσυστημα και θα μπορουσε να παρομοιαστει με ενα καζανι νερο που ζεσταινεται. Η διαφορα των 90 απο τους 91 βαθμους δεν ειναι αισθητη αλλα απο τους 99 στους 100 τα πραγματα αλαζουν αποτομα (το νερο βραζει). Ηδη βλεπουμε αλλαγες. Χθες εβλεπα την ταινια και ειχα λιωσει απ τη ζεστη, οποτε με αγγιξε περισσοτερο. Ο χειμωνας που περασε ηταν ο πιο ζεστος των τελευταιων 50 ετων και το καλοκαιρι που διανυουμε θα ειναι το θερμοτερο των τελευταιων 25 χρονων. Το κουφο ειναι οτι θα μπορουσαμε να κανουμε κατι γι αυτο και δεν το καναμε. Υπηρχαν λυσεις. Φοβαμαι ομως οτι ειναι ηδη αργα. Μπορει να με πειτε απαισιοδοξο. Ειμαι απλα ρεαλιστης. Η ταινια παντως στο τελος εχει μια νοτα αισιοδοξιας. Μακαρι να ναι ετσι..
Περιττο να προσθεσω οτι η ταινια κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ για το 2006 καθώς και Καλύτερου Τραγουδιού για το "I Need To Wake Up" της Melissa Etheridge.
Μην περιμενετε αλλο, δειτε την, εχει βγει σε DVD.

Κοπη πιτας συλλογου παγκακιστων βορειου Ελλαδος

Με μεγαλη προσελευση κοινου πραγματοποιηθηκε χτες βραδυ η κοπη πιτας του συλλογου παγκακιστων βορειου Ελλαδος που ελαβε χωρα στο γνωστο (και μοναδικο) παγκακι του πεζοδρομου της Ζευξιδος. Υπηρξε ντι τζει ενω πραγματοποιηθηκε νεροπολεμος (μπουγελο). Οι φωτογραφιες αποτελουν μια μικρη ενδειξη του μεγεθους της εκδηλωσης.

Frankie and Johnny

Ξημερωνει Κυριακη και μολις ειδα την ταινια Frankie and Johnny (1991), για δευτερη η τριτη φορα, αν και δεν τη θυμομουν καλα, παρα μονο σκηνες. Ειναι πολυ ιδιαιτερη ταινια. Μιλαει για τον ερωτα με πολυ ρεαλιστικο τροπο και κυριως για το φοβο του να βγεις απο την απομονωση που πολλες φορες επιβαλλεις στον εαυτο σου και να δεχτεις την αγαπη. Καθηλωτικες ερμηνειες απο Michelle Pfeiffer και Al Pacino. Πολυ γλυκεια και ομορφη ταινια!

Κλωτσημενος σκυλος

Τον μεγαλο αλλα πολυ συμπαθη σκυλο φωτογραφησα πριν δυο βδομαδες στο Πευκοχωρι Χαλκιδικης. Ημουν σε μια πιτσαρια με ενα φιλο και ταιζα το σκυλο με οτι περισσεψε απο την πιτσα. Μετα απο λιγο ο σκυλος περπατουσε λιγο παρακατω οπου απ οτι μου ειπε ο φιλος μου οτι τον κλοτσησε ενας τυπος. Εγω τον ειδα απο πισω, ηταν μαζι με εναν αλλον. Τους ξαναπετυχαμε αργοτερα.Ηταν δυο τυποι που τριγυρνουσαν με δολοφονικο υφος. Διασταυρωθηκαμε.Μιλουσαν αλβανικα. Μερικοι τυποι ειναι για σκοτωμα. Τι σου φταιει το σκυλακι ρε υπανθρωπε?
Ασχετα με το σκυλο, μου εκανε εντυπωση ποσους Αλβανους μονιμους κατοικους εχει το Πευκοχωρι, μαλλον λογω ανοικοδομησης. Σε λιγο οι Ελληνες θα ειναι μειονοτητα, αν δεν ειναι ηδη.

Ανθρωποι?

Προχτες πηγα στο παλαι (τζαμπα εννοειται)να δω μπασκετ μεταξυ Αρη και Πανιωνιου, μετα απο προτροπη ενος φιλου. Δεν ειχα παει ποτε. Οταν ημουν μικρος μονο καμια δυο φορες ειχα παει στο Χαριλαου μιας και ειμαι Αρης.
Αυτο που εζησα με συγκλονησε. Οι περισσοτεροι ''φιλαθλοι'' επιναν φραπε, καπνιζαν, εβριζαν με απιστευτη μανια τους παικτες του Αρη (οταν εκαναν καποιο λαθος, οταν εκαναν κατι καλο τους επευφημουσαν), του Πανιωνιου (παντοτε), τους διαιτητες (παντοτε), σηκωνοντουσαν χωρις λογο και γενικα υπηρχε μια τζαμπα μαγκια και ενα απιστευτο κομπλεξ που με αηδιασε. Ενιωθα μια διαχυτη βλακεια γυρω μου, που παρομοια ειχα δει μονο στο στρατο. Στην παραδιπλα σειρα επειδη δυο ''μαγκες'' ηθελαν να δουν το παιχνιδι ορθιοι αναγκασαν ολη τη σειρα τους, καμια εκατοστη ατομα, να σηκωθουν επισης ορθιοι. Δεν υπηρχε κανενας σεβασμος για το συνανθρωπο.Οχλος κανονικος. Ενιωθα οτι αρκετα ατομα γυρω μου αντιμετωπιζαν ψυχολογικα προβληματα και αντι να τα λυσουν με τη βοηθεια καποιου ειδικου προτιμουσαν να βγαλουν ολα τα απωθημενα τους στη ρωμαικη αυτη αρενα. Αηδιασα κι εφυγα μετα απο εικοσι λεπτα.

Δημοτικη αστυνομια

Πριν καμια δεκαρια μερες περπατουσα βραδυ στην Παλαιων Πατρων Γερμανου και ακριβως απεναντι απ το ΑΖΑ ειδα πανω στον καδο κολλημενη μια Α4, την οποια βλεπετε παραπανω. Μπραβο στον Αντρεα, καλα και τα blogs αλλα αυτο που εκανε ειναι ακομα καλυτερο. Δεν μπορουν να ειναι υπερανω του νομου αυτοι που ειναι υπευθυνοι για την τηρηση του, ισα ισα που πρεπει να δινουν το καλο παραδειγμα. Μαζι σου Αντρεα!

Πορτοφολας σκυλος

Πριν από ενάμιση μήνα εκει που εκανα ποδηλατο στην παλια παραλια, ειδα κατι που μου εκανε εντυπωση: ενα σκυλο να τρεχει και τους περαστικους που τον αντικρυζαν να τον κοιτανε επιμονα και να του λενε διαφορα. Μολις τον πλησιασα ειδα οτι ειχε ενα πορτοφολι (μαλλον αδειο)στο στομα του! Τον τραβηξα δυο φωτογραφιες καθως και βιντεο ενω ποδηλατουσα. Στο τελος το αφησε σε μια πρασιναδα στο λευκο πυργο. Επειδη με πιασαν οι ντροπες μου δεν πηγα να δω τι περιειχε το πορτοφολι, αν και θα πρεπε γιατι μπορει να το ειχε χασει καποιος. Υπεθεσα οτι απλα ηταν παλιο, αν και το πιο πιθανο σεναριο ειναι να το ειχε τσιμπησει απο καποιον πλανοδιο, αφου ειναι αρκετοι στο λευκο πυργο που πουλανε πορτοφολια, τα οποια ακουμπανε στο πατωμα. Το βιντεο θα το ανεβασω στο youtube μαλλον γιατι εδω χλωμο το κοβω. Τον βλεπω συχνα το σκυλο αυτο απο τοτε, ο τυπος δεν παιζεται, ειναι γατος!